Mostrando entradas con la etiqueta historia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta historia. Mostrar todas las entradas

miércoles, marzo 18, 2015

3- TRAXECTORIA OBRADOIRO CERÄMICO NIGRÁN

No mandato do concelleiro de cultura do concello de Nigrán don Rosendo García Pérez propuxéronse novos enfoques que enriqueceron dunha maneira decisiva a programación, e que foron estudados, debatidos e finalmente aprobados nunha xuntanza polo alumnado, decidíndose organizar actividades complementarias á dinámica cotiá da escola, quedando as seguintes cuestións á marxe do transcurso normal da escola.

PROMOVER E DAR A COÑECER O MUNDO DA OLARÍA

OLARÍA DE GUNDIVOS



O 13 de Novembro do 1997 Obdulia Campoverde deleitou a todos os presentes co seu bo facer contando a historia desta olaría, que é a máis ancestral de Galicia, e amosou as distintas tipoloxías e utilidades que se fan e se facían en Gundivos.

 OLARÍA DE MEDER




O 13 de Febreiro do 1997 José Añón ensinou as orixes da súa olaría que esta preto das Neves (Pontevedra) e que moitos recoñecen por ter a cor mel e o fondo afumado.


OLARÍA DE BONXE


O 8 de Novembro do 2001 Indalecio Lombao, un dos últimos oleiros de Bonxe, vital e
entusiasta aos seus 80 anos, desbordou mestría no seu facer, aderezado con todas as historias
vividas.


OLARÍA DE NIÑODAGUIA

Agustín Vázquez explicou tamén a súa historia. A problemática que andan a vivir as olarías
nestes días, onde teñen que convivir con esta sociedade competitiva e globalizante.

OLARÍA ANTONIO SARMIENTO.



Antonio Sarmiento deu unha visión máis contemporánea do traballo co torno, el non é un
oleiro ao uso xa que non ten tradición, como é o normal nas olarías tradicionais, pero el
amosou a gran paixón que sente polo traballo realizado co torno dende outra perspectiva
máis moderna, realmente estimulante para todos os asistentes.


REALIZAR CURSOS MONOGRÁFICOS.

OBTENCIÓN DE MOLDES CERÁMICOS.





Impartido por Manuel Losada que foi o mestre moldista da fabrica de Sargadelos.


SERIGRAFÍA CERÁMICA.




Impartido polo ceramista escultor Miguel Vázquez.

Intervención colectiva dun mural cerámico



No ano 1999 todos os alumnos da escola de cerámica participan na construción colectiva dun
mural cerámico, forrando unha das paredes exteriores do taller.



CONSTRUCIÓN DUN FORNO DE PAPEL





 No ano 2000, codirixido por Miguel Vázquez e Emilia Guimeráns, durante dous días e coa
participación de todos os alumnos construíuse un forno de papel no que colaborou o colexio
publico de Vilameán deixando as súas instalacións para poder realizalo.


COCCIÓNS ALTERNATIVAS.




No ano 2001 realizouse durante unha semana un monográfico sobre coccións alternativas
impartido polo ceramista hindú Wali Hoves.

 DIÁLOGOS CON PROFESIONAIS DO MUNDO DAS ARTES

Considerábase interesante convidar a persoas relacionadas co mundo da arte para ter unha
visión aberta e máis rica na linguaxe plástica, relacionadas coa cerámica ou con outras
disciplinas artísticas, o que resultou unha proposta ben acertada xa que os alumnos
agradeceron os esforzos, pois non é fácil ter contacto con estas realidades na comarca de
Nigrán


 Foron invitados os seguintes:

Elena Colmeiro 


O 10 de abril do 1997, a artista galega Elena Colmeiro falou sobre as motivacións e
inquedanzas da súa creatividade. 

Miguel Vázquez


 O 5 de febreiro do 1998, Miguel Vázquez deu unha charla-coloquio sobre “Terras, lugares e
claves”.


Beatrijs Lauwaerts




O 12 de marzo do 2002 a artista Belga Beatrijs Lauwaert transmitiunos a súa visión sobre as
artes, sendo ela unha artista multidisciplinar.

Fernando Casas.




O 28 de febreiro o pintor e escultor Fernando Casas falou sobre a súa obra.

María Jesús Sarmiento.

O 2 de marzo do 2000 Mª Jesús Sarmiento, escritora e critica de arte, falou sobre “Un
movemento internacional. Expresión artística da cerámica “.


(E seguiremos na proxima entrada)
                                             

viernes, marzo 13, 2015

2- TRAXECTORIA OBRADOIRO CERÁMICO NIGRÁN



                         
                                          mural cerámico feito por todos os alumnos 1996 .

O novo emprazamento (A Porqueira) permitiu programar outras actividades que rachasen coa dinámica cotiá do obradoiro. Así, a concelleira de cultura dese momento, dona Elisa Montero, impulsou e facilitou o I encontro cultural galego-portugués, no que se practicou durante unha semana a técnica do Rakú, de orixe xaponesa.

        Ese evento vénse celebrando ininterrompidamente dende hai 25 anos, sendo a escola-obradoiro de Nigrán a máis antiga en Galiza e unha das pioneiras en practicar e dar a coñecer esta técnica, consolidándose xa como unha técnica recoñecida dentro do estado español como “Rakú segundo Nigrán.”

     
                                                   (Primeiros anos do Raku según Nigrán )

            Esta semana do Rakú concello de Nigrán é hoxe en día unha realidade debido fundamentalmente á boa acollida que tivo esta técnica milenaria tanto polo alumnado da propia escola como por outras persoas alleas á mesma, relacionadas ou non co mundo da cerámica, que engaiolados pola vistosidade, inmediated, liberdade e o espírito de colaboración que implica para poder levala a cabo, foron creando un punto de referencia sólido para todos aqueles que colaboran con grande entusiasmo e se achegan a esa celebración cada ano.

            A este novo impulso do obradoiro engadíuselle outra necesidade lóxica dentro dun bo desenvolvemento, resultando que o forno quedaba pequeno para o número de xente inscrita. Co que os alumnos mais a profesora expuxeron o problema ao concello, o cal despois de estudar a necesidade mercou no ano 1996 un novo forno de 180 litros, un torno de oleiro eléctrico (nese momento a escola contaba con 3 e agora nestes momentos conta con 8 tornos, o que permite impartir clases de olaría, xa que ten moita demanda) e unha cabina de esmaltado  (imprescindible para pintar con pistola de aire).
           
            Este investimento mellorou notablemente o funcionamento do obradoiro, que pouco a pouco se ía dotando da maquinaria indispensable en calquera obradoiro que se prece e queira desenvolver unha boa docencia, aínda que precisando sen dubida de máis dotacións, para a mellora da docencia na procura dos mellores resultados para os estudantes.


martes, enero 18, 2011

STOKE- ON- TRENT











Desde el siglo XVII se convirtió en el centro mas importante de la industria cerámica de Gran Bretaña, único en el mundo por su arquitectura en hornos botella que en sus mejores momentos llegaron a ser centenares generando un paisaje industrial de gran belleza, hoy en día aun quedan bastantes y debería ser nombrado patrimonio de la humanidad, pero eso ya es otra historia .
Aquí en Vigo sabemos un poco de esto, en breve pondremos algo sobre Alvarez la industria cerámica mas puntera que tuvo Vigo conocida por su calidad y buen hacer en muchas partes de Europa y que hoy en día esta convertida en ruinas.

jueves, agosto 05, 2010

VIDEO DE FABRICA DE CERÁMICA (años 30 aprox.)

No se sabe ni dónde, ni exactamente cuándo. No lo especifican, una pena. Sólo se puede aventurar que está rodado allá por los años 30.
Otra cosa, perdón por la música: es espantosa. Os recomiendo que silenciéis el altavoz del reproductor. Por lo demás es increíble todo lo que se puede recuperar y compartir gracias a la tecnología actual. Sólo aconsejaros que limitéis el uso diario de la información, que ha mi me ha causado más zozobra que motivación (la curiosidad y el gato y todo eso).
Aquí está prácticamente resumido todo el proceso de la fabricación de cerámica doméstica en el segundo cuarto del siglo XX.
Tiene momentos muy buenos. Au revoire...

viernes, junio 11, 2010

HOMENAXE MONCHO REBOIRAS



O pasado ano 2009, despois de 34 anos o Goberno de España a través da lei da Memoria Histórica e a presión popular, ven de recoñecer ás vítimas da ditadura e, concretamente de rehabilitar a nivel institucional a figura de Moncho Reboiras.

Neste 35 aniversario, os amigos e amigas, familiares e as persoas de ben deste pais, sen exclusións, nin partidismos, queremos homenaxear a Xosé Ramón Reboiras que padeceu ilexitimamente persecución e violencia pola súa militancia política que motivaron a súa morte en Ferrol o 12 de agosto de 1975, cando tan só contaba con 25 anos.

Invitámoste a asinar o MANIFESTO-HOMENAXE que podes atopar na páxina web pica aquí..

Arte salvado from Revista FronteraD on Vimeo.

sábado, enero 09, 2010

UNA HISTORIETA

Desde hace tiempo tengo colgado en mi casa la reproducción de un dibujo que me había enviado un amigo de un demonio con cara de flipado y pañal a lunares que me pareció divertido y por eso lo conserve sin saber cual era su historia, pero hace unos días ,por azar encontré la historia de este dibujo.


Pertenece al Codex Gigas —o la Biblia del Diablo— es un manuscrito en pergamino creado a principios del siglo XIII y escrito en latín. Fue considerado en su época como la "octava maravilla del mundo" debido a su impresionante tamaño (92 x 50,5 x 22 cm), su grosor de 624 páginas y su peso de 75 kg.





La leyenda cuenta que el autor del Codex Gigas fue condenado a ser emparedado vivo por un grave crimen y, para que la pena le fuera condonada, el monje propuso crear la obra en una sola noche, para gloria de su monasterio.
Pero, para cumplir su promesa, tuvo que pedir ayuda al diablo. Una vez terminado su trabajo, el monje, como reconocimiento, incluyó disimuladamente un retrato de su "auxiliar" en el manuscrito.

La apreciada pieza, considerado el libro medieval de mayor tamaño, fue robado del castillo de Praga por las tropas suecas al final de la guerra de los treinta años –entre católicos y protestantes- en el 1648.
Ahora ha vuelto a Praga en carácter de préstamo por la biblioteca real de Suecia en Estocolmo.


Se estima que el autor tardo entre 10 a 12 años para escribirlo. El libro mide 90x50 cm y pesa 75 kilos y originalmente tenía 640 páginas de las que sobreviven 624 en una condición relativamente buena. Dicen que unos 160 burros fueron sacrificados para confeccionar sus hojas de pergamino.

Casi ná : - )))


miércoles, septiembre 09, 2009

DADAISMO

Viajando a través de la historia y refrescando la memoria después de ver las ideas que se estaban trabajando en la BAUHAUS ( Alemania) al mismo tiempo otra panda en SUIZA, estaba desarrollando otro movimiento, EL DADAISMO.



El Dadaísmo nació en Suiza durante la Primera Guerra Mundial. El dadaismo surge como el producto de la desilusión de la Primera Guerra Mundial, de la carnicería tan espantosa que hubo. Pensaban que la civilización que había producido esos horrores debía ser barrida y comenzar otra nueva


Durante una reunión en el café Cabaret Voltaire de Zurich, Suiza (1916), un grupo de jóvenes inconformistas, contrarios a la primera guerra mundial decide construir un movimiento artístico y literario completamente revolucionario.
No era tanto un movimiento artístico como una actitud, una actitud de revuelta y de desprecio, de disgusto frente al orden social existente, caracterizado por una avaricia inhumana y un ansia de poder, y frente al arte tradicional, que había quedado invalidado por el hecho de que la sociedad lo consideró respetable.


Los Dadaístas experimentaron diversos estilos artísticos, algunos de los cuales serían desarrollados posteriormente por los Surrealistas. En el período de entreguerras, el Surrealismo (asentado en París y altamente cosmopolita) dominó el mundo del arte y jugó un papel importante en la literatura y en el cine. A partir de mediados de los años 40, muchos de sus reclutas más relevantes vinieron de América

El grupo de Zurich
Suiza, a partir del estallido de la guerra en 1914, se convierte en un centro de refugiados pacifistas de toda Europa. Allí se encontraron todos los disidentes de otras escuelas previas, tales como el expresionismo alemán, el futurismo italiano o el cubismo francés. En 1916, en Zurich, un grupo de artistas instalaron en una cervecería un pequeño cabaret, al que bautizaron como "Cabaret Voltaire". Allí se reunieron el filósofo Hugo Ball, el poeta Tristan Tzara, el pintor marcel Janco, ambos refugiados rumanos, y el pintor alsaciano Jeans (Hans) Arp. A partir de ese encuentro comenzaron una serie de actividades en el cabaret así como editaron la revista que llevaría la difusión de las ideas con el nombre de "Dada"gracias a ella, el movimiento se fue extendiendo por Alemania, París, Nueva York... .
En pocos meses los espectáculos del café Voltaire fueron famosos en la ciudad Suiza. El espectáculo dadaísta había nacido, cargado de provocación, tendencia agresiva, propuestas ilógicas y absurdas.

El origen del término Dada es confuso y controvertido. De acuerdo con la versión de Tzara y Ball, la palabra surge de la casualidad: abriendo las páginas de un diccionario con la ayuda de un cuchillo, el primer término señalado fue ese: dada. De acuerdo con otras versiones, fueron los camareros del Café Terrasse, lugar donde se solían encontrar estos artistas centroeuropeos, quienes identificaron primeramente al grupo como dada: para esos camareros, las lenguas habladas por aquellos emigrados eran incomprensibles, salvo la sílaba "da-da" ("sí, sí", en ruso y otras lenguas)


  • En Berlín.Procedente del grupo de Zurich, Richard Huelsenbeck,

  • trae a Berlin el espíritu dadaista, pero mucho más radical contra las anteriores escuelas vanguardistas (futurismo, cubismo). Junto con el poeta Raoul Hausman promueve declaraciones y manifiestos a partir del "Dada Club".
  • Junto a los anteriores destacarán el pintor Georg Grosz,
  • agudo crítico del militarismo y del capitalismo alemán de aquellos años, y los hermanos Herfelde, uno famoso divulgador de la técnica artística del fotomontaje, otro indispensable editor de las obras dadaistas de aquellos años, trabajan los pintores Raoul Hausmann y Hannah Höch. Ellos introdujeron en Alemania la técnica del collage...El movimiento dada berlinés pasará a la historia por la incorporación de las nuevas técnicas artísticas de difusión de ideas entre las masas, principalmente el fotomontaje. La constitución de la República de Weimar en 1919 marca el fin de los proyectos políticos dadaistas y la resituación de este grupo en los marcos artísticos.
  • En Nueva York.
  • También la declaración de guerra llevó a la ciudad americana a grupos de artistas refugiados. Entre ellos hay que destacar a Duchamp y Picabia. Allí se integraron con las corrientes vanguardistas que desde comienzos del siglo se estaban gestando en Harlem, Greenwich Village y Chinatown. Aunque Nueva York no era Zurich, ni existía ese clima de refugiados políticos de la ciudad suiza, el espíritu iconoclasta, recalcitrante y nihilista fue idéntico. En marzo de 1915 nace la revista "291", nombre tomado del número de la casa ocupada por una galería de arte en la Quinta Avenida. Duchamp, Picabia, Jean Crotti, como europeos refugiados, junto con los americanos Man Ray, Morton Schamberg y otros dan vida al dada neoyorquino.
  • Francis Picabia, y sus máquinas en que se burla de la ciencia. En 1917 Francis Picabia, un pintor francés, refugiado también en Suiza entra en contacto con Tzara. Ambos darán sentido al Manifiesto Dada de 1918, posiblemente el documento más importante del movimiento dadaísta de Zurich. Tras el fin de la guerra, el dadaismo cautiva a los artistas vanguardistas de París, produciéndose un resurgimiento del mismo. El Zurich dada, con la diáspora de sus refugiados, se había acabado.
  • Man Ray, cuyos fotomontajes se divulgaron en la revista Camera Work.
  • Marcel Duchamp, cuya principal aportación es el ready-made . Éste consiste en entresacar un objeto de su contexto para situarlo en otro distinto que pertenece al ámbito de lo artístico. Esto supuso una gran transformación del concepto de arte. Los cimientos en los que se había fundamentado el arte empiezan a resentirse muy seriamente.
  • En París, el Dadaísmo halló seguidores, destacaron poetas que más tarde formarían el grupo surrealista.

El dadaísmo fue un movimiento que abarcó todos los géneros artísticos en el cual todo estaba permitido. A este movimiento le debemos el collage, los murales y sobre todo, el haber sacado el arte de los museos y de la casa de los burgueses. Esto sucedió gracias a su pensamiento liberal y revolucionario, ya que pensaban que el arte debía ser popular, y no solo para la clase alta.


  • Más que valorar sus obras, debemos valorar sus pensamientos que buscan la liberación artística, en cuanto al rompimiento a los valores dogmáticos de la época con respecto a este tema.

    Pero también tuvieron que luchar contra una fuerte crítica que le imponía la sociedad ya que esta era muy conservadora y no se acostumbraba a esta nueva ola de pensamientos que iban en contra de las normas establecidas. Un claro ejemplo de esto era que en sus representaciones el público les arrojaba todo tipo de frutas y verduras podridas demostrando su rechazo.

    Abrieron una puerta definitiva a lo posible y lo imposible, a lo todo y a la nada. Uno de sus méritos más grandes fue también la destrucción necesaria para la creación, naciendo así de las cenizas del dadaísmo, el SURREALISMo.

  •